Spullen

Gear Acquisition Syndrome, of te wel GAS is een bekend fenomeen in de fotografie. We worden gek gemaakt om het laatste en het nieuwste aan te schaffen. Doordat bijna alle “content” die we aangeboden krijgen “gratis” is, moet dit gesponsord worden door partijen die hier iets aan kunnen verdienen, dus zo gek is dit nog niet.

Wanneer onze foto’s niet goed genoeg (lees perfect) zijn, is dan de oplossing een jacht naar nieuwe spullen.

Hier worden de foto’s echter niet beter van.

Natuurlijk, spullen zijn van belang. Het is gereedschap, net zoals penselen, verf en doeken dit zijn voor de schilder of de motor en ophanging voor een coureur. Echter, geef mij de duurste penselen en de mooiste verf en ik maak er nog steeds een kliederboel van.

Net zoals de kans op een ongeluk groot is wanneer je een jonge gast voor het behalen van zijn rijbewijs een Ferrari cadeau geeft, kan het hebben van de meeste, duurste en meest geavanceerde camera’s en lenzen een fotograaf paradoxaal genoeg tegenhouden in de kwaliteit van zijn of haar foto’s.

Fotograferen leer je door het doen en er kritisch naar te kijken. Schaf apparatuur aan die je dwingt om te leren. “Beperkingen” kunnen hier heel nuttig in zijn. Pas wanneer je door je apparatuur wordt beperkt (en je weet best wanneer dat is), kan je uitkijken naar een upgrade of uitbreiding.

Deze beperking is dan direct ook het antwoord op de vraag welke spullen je aan moet / wil schaffen. Het antwoord zit in waarin je je beperkt voelt.